หมีกหยดแรก

มันเป็นเวลาเกือบหกโมงเช้า

คุณหมอโกเกีย กับพยาบาลเบฟเวอรี่กำลังพาผมออกมาจากบ้านที่ผมอยู่มาตลอดเก้าเดือน พวกเขาได้เริ่มลงมือกันจริงจังก็ราวๆตืสาม คุณแม่ผมเจ็บท้องตั้งแต่วันพุทธ วันนั้นน้าเชอรี่ก็พาแม่มาโรงพยาบาลแต่หมอก็บอกให้กลับบ้านไปก่อน เพราะผมยังไม่ได้เตรียมตัวจะย้ายบ้านเลย แม่ก็เลยกลับบ้านมานอนปวดท้องอีกทั้งคืนจนทนไม่ไหวในตอนเช้า ป๊าก็เลยลางานมาอยู่ด้วยเลยทั้งวัน นอกจากป๊ากับแม่ ยังมีป้าเอ๋ กับน้าแจ่ม ที่อยู่คอยช่วยพาผมออกมา อยู่กันจนผมออกมาได้ในที่สุด

เรื่องมันก็มีอีกว่า เผอิญตอนผมออกมา ผมง่วงและเหนื่อยมาก กว่าจะออกมาได้ มาถึงผมก็นอนต่อเลยไม่ส่งเสียงอะไรทั้งนั้น ร้อนถึงคุณหมอซึ่งบอกว่าถ้าเป็นแบบนี้ต้องส่งผมไปที่ห้องฉุกเฉิน ป๊าก็ยืนอึ้งอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น แอบร้องไห้อยู่ด้วยนะผมเห็น ส่วนแม่ก็ยังนอนให้คุณหมอซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ ไม่ได้รู้เรื่องอะไรมาก นั่นแหละ พอผมได้ยินว่า ICU ผมก็ตกใจร้องออกมา แว้ แว้ ไม่ไปไม่ได้เหรอ ผมตื่นแล้วนะ แต่หมอบอกว่าไม่ทันแล้ว แล้วก็พาผมออกไปโดยมีป๊าเดินตามออกมาด้วย ไปถึงก็มีพยาบาลกับหมออีกหลายคนมาทำอะไรก็ไม่รู้อีกเยอะมาก ผมเสียงดังที่สุดในห้องนั้นเลยละ

คุณแม่ตามมาเจอกันทีหลัง 

หล้งจากนั้น ผมก็ต้องอยู่ที่นั่นไปอีกเกือบหนึ่งอาทิตย์ ที่นั่นผมก็ได้เจอกับใครต่อใครอีกมากมาย เหนื่อยจัง เฮ้ออออ