นานหลายเดือนที่ผมไม่ได้มาบันทึกเรื่องราวของชีวิตช่วงที่ผ่านมา ก็มีอะไรหลายๆอย่างที่เปลี่ยนไป เช่น ผมเรียกแม่ และ ป๊า เป็นแล้ว ทุกครั้งที่ผมเปล่งเสียงออกมาว่า ป๊า ป๊าก็จะขานรับมาว่า ครับผม นอกจากเริ่มที่จะพูดแล้ว ผมก็ยังเริ่มที่จะเดินด้วยครับ การคลานเป็นเรื่องหมูๆไปแล้ว ผมคลานเก่งจนป๊าต้องซื้อลูกกรงมาติดกันไว้ตรงบันได ผมคลานไปได้ทุกห้อง และก็รู้ด้วยว่าเวลาเปิดประตู ต้องจับลูกบิดหมุน สุขภาพก็ไม่มีปัญหา จะมีก็อาการเจ็บเหงือกเพราะว่าฟันซี่บนเริ่มจะงอก ส่วนสองซี่ล่างไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป แม่บอกว่าผมเริ่มรู้เรื่องมากขึ้น ก็แน่นอน เพราะผมถูกป๊าว่าอยู่ประจำ เวลาคุณแม่ไปออกกำลังกาย ผมก็จะถูกทิ้งไว้ให้อยู่กับป๊ากันสองคน ไม่ว่าจะร้องแผดเสียงยังไง ป๊าก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ยินอะไรเลย ป๊าจะพยายามกอดผมไว้ แล้วก็บอกว่าผมง่วงนอน ยังไงก็แต่ ผมไม่นอนง่ายๆหรอก ตอนเช้าๆผมก็ต้องตื่นมานั่งเล่นคนเดียวอยู่แล้ว เพราะป๊ากับแม่ยังไม่ตื่น ผมก็มักจะนั่งเล่นกับเจ้าหุ่นคาราโอเกะ หรือว่าถ้าเบื่อจริงๆ ผมก็จะไปหาคอมมานั่งเล่น (ลืมไปว่าปมทำ แป้นคีย์บอร์ดหลุดไปอัน แต่ป๊าก็ ซ่อมมัได้

โอยง่วงมาก ไปนอนอก่อนนะครับ

อ้อแอ้

กลับมาอีกครั้งนะครับ วันนี้เป็นวันที่ป๊าป่วย หยุดงาน ก็เลยแอบมาอัพเดทบล็อกให้น้องคีน

เริ่มกันเลย วันนี้ผมตื่นมาตั้งแต่ตีห้ากว่าๆ ก็ผมตื่นเต้นนี่ ผมเริ่มทำเสียงอ้อแอ้ได้แล้ว มันทำให้ผมนอนไม่ค่อยหลับเลย อยากตื่นมาออกเสียงทุกเช้า เมื่อเช้าป๊าเดินเข้ามาดูเลย เข้ามาแบบโทรมๆ เพราะไม่สบายแถมนอนยังไม่พอ แต่ก็ต้องมาดูแหละเพราะว่าผมเอ้ออ้าดังลั่นบ้าน เสียดายป๊าไม่ได้มาเล่นกับผมหลายวันแล้วเพราะยังไม่หายไข้ดี นี่ผมยังคืบได้เยอะแล้วนะ (คืบ คือการเอาแขนดึงตัวเพื่อเคลื่อนตัวไป แต่ไม่ใช่คลาน) 

วันนี้อากาศดีแล้ว นอนตื่นแล้วคงได้ออกไปเดินเล่นข้างนอก เพราะช่วงที่ผ่านมาลมแรงมากครับ ไม่ได้ออกไปไหนเลย ส่วนอึของผมก็ไม่ได้ออกไปไหนเหมือนกัน ร้อนถึงป๊า ต้องเมล์ไปถามหมอว่าไม่อึมาสามวันแล้วต้องทำไง พอดีผมได้ยินเข้า วันนี้ก็เลยเบ่งไม่คิดชีวิต พรวดพราดออกมาหลายจาน กุหลาบออกดอกสะพรั่งมากมายในวันนี้ รอดไป เพราะไม่งั้นอาจโดน garden (สวน) ทวาร

อ้อ อาม่าก็มาเล่นด้วยแป๊บนึง อากงมาแล้วก็รีบออกไปทำงาน งอนๆกันด้วยมั้ง

ได้เวลาอีกแล้ว อ้อออแออออ้ รอคุณแม่กลับบ้าน

Month of Valentine

หายไปซักพักเลย วันนี้ป๊างานน้อยก็เลยมานั่งพิมพ์ลงบล็อกให้ครับ

เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก ผมก็ยังไม่รู้หรอกว่ารักเป็นยังไง รู้แต่ว่าช่วงที่หายไปนี้ มีเรื่องเกิดกับผมอีกเยอะเลย เรื่องแรกเลยคือผมโดนฉีดยาอีกแล้วคร้าบ สามดอกเหมือนคราวที่แล้ว คราวนี้พยาบาลฉีดเร็วมากจนถ่ายวีดีโอไม่ทัน ผมพัฒนาด้วยการร้องที่น้อยลง จิ๊บจ๊อยมาก อ้อ แล้วผมก็กลับตัวได้แล้วนะครับ อีกไม่นานก็คงจะคลานได้ ขอเวลาอีกนิด

ส่วนทั่วๆไป ก็ไม่มีอะไร ผมกินได้เกือบทุกอย่าง อ้อ ผมอึไม่ค่อยออกแหละ ออกวันละหน ผมว่ามันต้องเป็นเพราะผมกินอาหารผู้ใหญ่ มันก็เลยออกยากหน่อย หมอบอกมาอีกว่าให้งดน้ำส้มก่อนเพราะมันมีกรดเยอะ ช่วงนี้ป๊ากับแม่ก็เลยอดน้ำส้มไปด้วย ตอนเช้าๆผมก็ต้องปลุกป๊าเหมือนเดิม กลางคืนก็นอนดูละครกับคุณแม่ (แต่อย่าไปบอกใครนะครับ) ซึ่งตอนนี้กำลังติดเรื่อง เมียหลวง อยู่ ดูไปก็ค้อนป๊าไป ไม่รู้ว่าป๊าไปเหมือนดอกเตอร์รุต เอาตอนไหน

โอ้ว อีกอย่างครับ โขวโบกครับโขวโบก ผมเอาเท้าเข้าปากตัวเองได้แล้ว (ซึ่งก็ไม่รู้จะเอาเข้าไปทำไมนะ) แค่นั้นแหละครับ

ป๊าไปทำงานต่อละ แอบเข้ามาพิมพ์ไว้หน่อย กันลืม

กลับตัว

เมื่อวานผมได้ทำอะไรบางอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต

ผมกลับตัวแล้วครับ ผมกลับตัวแล้วจริงๆ

คุณแม่แอบถ่ายวิดีโอไว้แต่ได้แค่นิดหน่อย แต่เมื่อเช้าผมก็ได้ทำให้ป๊าดูอย่างเต็มตา อ้อ แต่ว่าแค่ตั๋ววันเวย์นะครับ หงายไปคว่ำได้อย่างเดียว ยังกลับมาหงายไม่ได้อะครับ

เก้าอี้ตัวใหม่

เมื่อวานนี้ อาโกวแอ๊ปชวนพวกเราไปกินข้าวกันที่ Union City เนื่องจากว่าอากง อาม่าหนีไปเที่ยว ลาสเวกัส กัน และเนื่องด้วยเมื่อวานเป็นวันตรุษจีน จึงเป็นโอกาศอันดีที่ป๊าจะพาผมออกไปนั่งรถเล่น จริงๆผมยังเหนื่อยจากการร้องไห้เมื่อคืน ตอนเช้ามาผมจึึงร้ิองต่อจากตอนที่แล้ว ป๊าเขารู้เพราะเขาเป็นคนอุ้มผมเมื่อคืนวันเสาร์ อาเจ็กอาทก็รู้เพราะผมมาร้องอยู่ใกล้ๆด้วย แต่เช้าวันอาทิตย์ป๊าต้องไปไหว้เจ้าที่ ที่ร้านก่อนที่เราจะออกไปกินข้าวกัน เจ็กอาทก็นั่งดูอินเตอร์แข่ง แต่ผมไม่ชอบเพราะป๊าชอบลิเวอร์พูล (ขนาดให้ผมชื่อเดียวกับ ร็อบบี้ คีน) ผมก็เลยงอแงนิดหน่อย คุณแม่บอกว่าเหมือนอาทิตย์ที่แล้วเลย แต่ผมบอกได้เลยว่าคราวนี้ยังน้อยมากครับ

โอเค ในที่สุดบ้านเราก็ออกเดินทาง(ได้สักที) คุณแม่ให้เอาของขวัญจากยายแหม่มไปเปลี่ยน เพราะมันซ้ำกับชิงช้าิอีกตัวของผม และก็เป็นปรกติที่ป๊าจะขับหลงทาง พวกเราหา Toy'r'us อยู่สักพักจนอาโกวแอ็ปโทรมาตาม เราก็เลยเปลี่ยนแผนไปกินข้าวแทน

เราไปกินกันที่ร้าน QQ Noodles ใน Fremont เค้าว่ากันว่าเส้นทำสด แต่ผมก็ได้แต่ดู ป๊าสั่งได้เก่งที่สุด เพราะสั่งยังไงก็ไม่รู้ ได้ก๋วยเตี๋ยวใส่น้ำแกงเกี็ยมฉ่ายมากิน (อาม่าเห็นละ โดนแน่ครับ) กินก๋วยเตี๋ยวกันเสร็จ โกวก็พาไปกิน Gelato กันต่อ เช่นเดิม ผมก็ได้แต่ดูจนเสื้อเปียกไปหมด น้ำลายไหลเละเทะ แต่ทุกคนก็ห่วงกินกันมาก ผมกดดันมากอีกแล้ว กดจนผมอึแตกชุดใหญ่ จนกลิ่นเริ่มโชย ได้ผล ทุกคนเริ่มเห็นด้วยกับการรีบกินเพื่อจะได้พาผมไปเปลี่ยน diaper ที่ Toy'r'us

ถึงที่หมาย ผมก็โดนเอาตัวไปชำระสะสาง นำทีมโดยโกวแอ๊ป และ คุณแม่ ส่วนคุณป๊า ผมได้ยินว่าเขา จาอาว รถบังค้าบบบบบบบ

ดีที่ไม่มี credit พอ ป๊าก็เลยอดได้รถบังคับ พวกเราเดินหาเก้าอี้แบบให้ผมเดินเองได้ (ใช่ เขาขี้เกียจอุ้มผมกันแล้ว) แต่มันมีอยู่แค่แบบเดียว ก็เลยไม่เอา แต่ป๊่าดันมาเห็นไอ้เก้าอี้ทรงกระโถนอันนี้ มันหน้าตาไม่เหมือนเก้าอี้มากนัก เจ๊กอาทกับป๊าเอาผมลองนั่งดู และ ว้าววว ไม่น่าเชื่อ ผมนั่งเองได้ด้วยครับ และมันคงตลกมากเพราะ เจ๊กกับป๊าเอาแต่หัวเราะกัน แล้วก็พูดแต่ว่า ซื้อ ซื้อ ซื้อ เขาหาสีิอื่นกันไม่เจอ ก็เลยเอาสีกระแทกใจผมมาก มันเป็นสีชมพูครับ ตอนจ่ายเงิน ผมก็เลยระบายอารมณ์ออกมาชนิดสุดเหม็น มันรุนแรงพอที่จะทำใ้ห้เด็กฝรั่งข้างหลังถึงกับผงะไปเลย

แนะนำว่าไปดูรูปใน blog นะครับ www.photoblog.com/pakin

ฺฺBBQ at P Aey's House

ป๊าตื่นมาเล่นกับผมตอนเช้าเหมือนเคย แต่วันนี้ป๊าต้องไปเปิดประตูร้านให้ช่างที่จะมาซ่อมร้าน ผมก็งอแงไปตามประสาแต่ไม่แย่มาก ป๊าก็พยายามถ่ายรูปผม แต่ว่าผมง่วงจนหลับไปไม่รู้ตัว คุณแม่ก็แอบมาถ่ายวิดีโอไว้เพราะผมสัปหงกอยู่บนตักป๊า ก็มันง่วงมากเลยครับ วันนี้เรายังมีอีกนัดตอนบ่าย พี่เอ๋ได้ทำการเชิญพวกเราไปกินสุกี้กัน โดยพวกเราเป็นคนเอาหม้อสุกี้ไป ป๊ากลับมาจากร้านก่อนเที่ยง แล้วพวกเราก็ทำการแต่งตัว คุณแม่แต่งตัวให้ผมเสร็จก็ไปแต่งตัวเองทันที คุณแม่ตั้งใจสวย มากวันนี้ ส่วนป๊าก็เตรียมกล้องไป พวกเราออกจากบ้านค่อนข้างตรงเวลา เนื่องจากเริ่มแสบไส้กันแล้ว เราแวะไปซื้อไอติม ทุเรียน ขนุน และ ลิ้นจี่ ที่มาโค โปโล แล้วก็ตามด้วยปูดำ ที่เมยหวา ก่อนที่จะบื่งรถไปบ้านพี่เอ๋แบบรวดเร็ว

อากาศดีนะครับวันนี้ เราไปถึงก็บ่ายนิดๆ ก็เริ่มตั้งหม้อเตรียมตัวกระแทกท้องเต็มที่ นายป๊าก็วิ่งถ่ายรูปให้วุ่นไปหมด เพราะ ช่วงนี้เขากำลังเห่อทำ blog กับ ออนไลน์อัลบั้ม พอถึงเวลากิน ทุกคนก็กินกันอย่างสนุกสนาน พี่เอ๋ทำน้ำจิ้มได้เหมือนออกจากขวดมาก บะหมี่กระเทียมก็น่ากิน ส่วนส้มตำปูดำนั้นเราไม่ต้องพูดถึงเพราะมัน แซ่บเจ๊า ผมได้แต่นั่งน้ำลายยืดอยู่ มัน กดดันมากเพราะผมกินอย่างเขาไม่ได้ ผมทนจนน้ำตาเริ่มเอ่อเบ้า และในที่สุด ผมก็เริ่มการแสดงมโหรสพทันที เห็นว่าร้องอย่างนี้ ป๊าก็บอกว่าเดี๋ยวอุ้มให้ (แมนมาก ยังไม่กินแต่ไส้ขาดไปหลายขดแล้ว) ครับ อุ้มก็แล้ว ยัดนมก็แล้ว โอละเห่ โอละเหี่ยว กันยังไง ป้าเอ๋ ป้าเล็ก ป้าแจ่ม ใครก็เอาผมไม่อยู่จริงๆ ยังไงผมก็ไม่เงียบ ทุกคนพยายามช่วยกันอุ้มช่วยกันหลอกล่อ แต่ไม่มีทาง ผมเปิดแผ่นปาล์มมี่ อยากร้องดังๆ อยู่กว่าสองชั่วโมง ร้องจนคุณแม่พิโรธ จะพาผมกลับบ้านให้ได้ จนป๊าเอาผมมาเล่นเครื่องบิน ผมจึงเงียบ แต่ห้ามหยุดนะครับ ผมร้องต่อทันที ในที่สุดป๊าก็ทำให้ผมหลับไปได้ เก่งจริงๆ แต่ผมก็เก่งกว่าเพราะหลับได้ไม่นานผมก็ตื่นมาบู๊ต่อ ตอนนี้โอเคเพราะทุกคนเริ่มอิ่ม กับข้าวเริ่มหมด ก็เลยมาอยู่ในบ้านกันแทน เนื่องจากว่าคุณแม่ไม่ได้เอาขวดนมมา การป้อนผมจึงยากขึ้นอีก ท้ายสุดเราก็กลับบ้านกันแต่หัวค่ำ กลับมาผมก็สลบเหมือด หมดเรี่ยวแรง ป๊าก็ยังนั่งทำรูป เตรียมอัพโหลด คอมก็ช้าอีก

ผมตื่นมาดูตอนเช้า จ๋อยครับจ๋อย


โธ่ ก็แต่งตัวอย่างหล่ออยู่ตั้งนาน ถ่ายรูปเป็นร้อยแต่มีรูปผมอยู่แค่สี่ห้ารูปเองง่าาา

Saturday Morning

วันนี้ป๊าตื่นตอนเกือบเก้าโมงเช้า ตื่นมาก็จับผ้าห่มห่มให้ผมใหญ่ เพราะอะไรเหรอ ก็เพราะผมชอบเตะผ้าห่มออก ใช่ครับ ผมเตะได้แล้ว กำมือผมก็เริ่มทำได้แล้ว เมื่อวานผมนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว มือผมก็ไปกำเจอสายชาร์จ iBookของป๊า แค่กำป๊าก็ตื่นเต้นแล้ว แต่พอผมกระตุกสายออกเท่านั้น เฮกันทั้งโต๊ะเลย เห็นกันหมด ที่อยู่กันก็มีคุณแม่ ป๊า โกวแอ๊ป เจ็กอาท อาเชน น้าเชอรี่ อาJanice อาTiffany อ้อแล้วก็ อากง ทำไมอยู่กันหมดเลยใช่ไหมครับ ก็เพราะ เจ็กอาทเพิ่งกลับจากเมืองไทย แล้วก็แวะเอาขนมมาฝากกัน

นี่ป๊านั่งพิมพ์ไป ผมก็เตะผ้าห่มออกตลอด มันไม่ได้ร้อนนะแต่ผมกำลังเห่อเพราะขาผมเริ่มแข็งแรง เตะไปผมก็ึึดูดนิ้วอันโอชะไปด้วย จ็วบๆ ก็ป๊าไม่ดูผมเลย เอาแต่พิมพ์ นี่ขนาดผมถอนหายใจหลายครั้งแล้วนะ ใช่ครับ ไอ้เสียง เฮ้ออออออ ที่ผมทำเป็นตั้งแต่เดือนที่สอง

ป๊าเริ่มสนใจผมแล้ว แน่นอน ก็ผมทำเสียงไม่หยุดเลย ป๊ากำลังคิดว่าผมบ่นอะไร เปล่าหรอก ผมกำลังเบ่งอึึครับ อ้าาา ไม่ไหวแล้ว

แพร่ด