นานหลายเดือนที่ผมไม่ได้มาบันทึกเรื่องราวของชีวิตช่วงที่ผ่านมา ก็มีอะไรหลายๆอย่างที่เปลี่ยนไป เช่น ผมเรียกแม่ และ ป๊า เป็นแล้ว ทุกครั้งที่ผมเปล่งเสียงออกมาว่า ป๊า ป๊าก็จะขานรับมาว่า ครับผม นอกจากเริ่มที่จะพูดแล้ว ผมก็ยังเริ่มที่จะเดินด้วยครับ การคลานเป็นเรื่องหมูๆไปแล้ว ผมคลานเก่งจนป๊าต้องซื้อลูกกรงมาติดกันไว้ตรงบันได ผมคลานไปได้ทุกห้อง และก็รู้ด้วยว่าเวลาเปิดประตู ต้องจับลูกบิดหมุน สุขภาพก็ไม่มีปัญหา จะมีก็อาการเจ็บเหงือกเพราะว่าฟันซี่บนเริ่มจะงอก ส่วนสองซี่ล่างไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป แม่บอกว่าผมเริ่มรู้เรื่องมากขึ้น ก็แน่นอน เพราะผมถูกป๊าว่าอยู่ประจำ เวลาคุณแม่ไปออกกำลังกาย ผมก็จะถูกทิ้งไว้ให้อยู่กับป๊ากันสองคน ไม่ว่าจะร้องแผดเสียงยังไง ป๊าก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ยินอะไรเลย ป๊าจะพยายามกอดผมไว้ แล้วก็บอกว่าผมง่วงนอน ยังไงก็แต่ ผมไม่นอนง่ายๆหรอก ตอนเช้าๆผมก็ต้องตื่นมานั่งเล่นคนเดียวอยู่แล้ว เพราะป๊ากับแม่ยังไม่ตื่น ผมก็มักจะนั่งเล่นกับเจ้าหุ่นคาราโอเกะ หรือว่าถ้าเบื่อจริงๆ ผมก็จะไปหาคอมมานั่งเล่น (ลืมไปว่าปมทำ แป้นคีย์บอร์ดหลุดไปอัน แต่ป๊าก็ ซ่อมมัได้

โอยง่วงมาก ไปนอนอก่อนนะครับ